http://bassontheroad.blog.is/

Jæja, sjáumst vonandi þar…..

A5F4FAB5D8CB181296CD671B423EF762

Ég ákvað því að taka nokkrar “stikkprufur” út úr þessum bæklingi. Hér koma þær:

Þess ber auðvitað að geta að um tilboðsverð er að ræða. Ég er reyndar ekki alveg með íslenska verðlagið á hreinu en eitthvað segir mér að ég þurfi að hafa aðeins meiri pening í buddunni þegar þessar vörur eru keyptar á Fróni.

Nú eftir 13 ár á ég á margan hátt auðveldara með að skilja myndir ef þær eru talsettar á þýsku. Þar kemur líka til að þýska talsetning er mjög góð (ég þekki tvo talsetningarleikara í Berlin) og svo er málið vandað betur heldur en í “live” upptöku í einhverri leikmyndinni í Hollywood.

Í kvöld ætla ég að sjá Ocean 13 ( Ozean dreizehn) og get ekki alveg ákveðið mig hvort ég eigi að sjá hana á þýsku (kl. 20:15) eða á ensku (kl. 21:15).

Hver þremillinn! Klukkan er orðin hálf níu svo ég verð víst að sjá hana á ensku.
Allt þessu gagnslausa bloggi að kenna!
Scheiße

Á brjóstvasinn á jakkanum að vera alvöru eða bara þykistunni? Ein eða tvær tölur á jakkanum? Klof að aftan? Axlapúðar? Oftar en ekki er það síðan svo að leikstjórinn ákveður að maður sé kominn úr jakkanum áður en maður stígur inn á sviðið. En hvað um það, þetta er hluti af þessu ferli og sjálfsagt að taka það alvarlega. Mér finnst þetta svo sem ekkert leiðinlegt en það reynir samt á að horfa á sjálfan sig í fullri stærð, tvo klukkutíma í spegli. Ég mátaði tvenn jakkaföt í dag; önnur gráglansandi en hinn “beis” hvít. Bæði með vesti og svo fæ ég hvíta skirtu og flott bindi við bæði fötin.

Venjulegast er lögfræðidoktorinn Bartolo bitur eldri maður, afkáralegur og skollóttur eða með barokkhárkollu. Þannig er það ekki í þetta skiptið. Uppfærslan gerist í nútímanum og útlitslega fyrirmyndin að perónu Bartolo er Marlon Brando. Ég fæ meira að segja að reykja vindla í sýningunni, klípa í kvenfólk, daðra og vera dónalegur. Danski leikstjórinn lagði höndina á öxlina á mér í gær og sagði: “Bjarni, reyndu að setja þig í spor Bartolo eins og hann er í uppfærslunni minni. Þar er hann einn af þessum eldri mönnum sem hefur gaman að sér töluvert yngri konum!

Ég verð vist að reyna að setja mig í hans spor.

En hvað um það, Feneyjarvist minni er brátt lokið. Ég flandra núna á milli Feneyja og Vínarborgar þar sem æfingar eru hafnar á brúðkaupi Fígarós. Eftir aðra sýninguna á Siegfried í gærkveldi tók ég næturlestina til Vínar. Eitthvað er nú minningin um að sofa í lest búin að brenglast því að mig minnti að það væri ekkert mál að lúlla í nokkra tíma, líðandi áfram á brautarteinum. Raunin í nótt var önnur. Kojan mín var hörð og mjó (kannski er ég bara orðinn eitthvað breiðari en síðast) og hitinn í klefanum var örugglega 30 gráður þegar við lögðum af stað. Klefafélagi minn, austurrískur stærðfræðingur, var mjög viðkunnarlegur þangað til hann sofnaði á bakinu og hraut eins og þrumuveður á styrjaldartímum. Mig langaði líka til að lesa örlítið en leslamparnir virkuðu ekki. Því lagðist ég til svefns og þegar ég loks festi blund kviknaði skyndilega á öllum leslömpunum í klefanum þannig að mér varð loks að ósk minni um að kíkja í bók. Ég svaf síðan slitrótt þangað til í morgum þegar við nálguðumst höfuðborg Austurríkis í hita og stækju. Ég á eftir að fara 3-5 svona ferðir á næstu dögum og nóttum. Amen.

Nú er komið nóg af þessu tuði. Síðasta vika mín í Feneyjum var yndisleg enda naut ég nærveru elskulegrar unnustu minnar og þá breytast túristastaðir eins og Feneyjar í rómantíska paradís.

Hér sit ég núna á kaffihúsi í Vín og drekk Melange. Ég bjó 18 ár í Garðinum, 3 ár í Keflavík, 6 ár á höfuðborgarsvæðinu og síðan 8 ár í Vínarborg. Mér líður því obbolítið eins og að vera kominn heim.

Na servas!

Eins og venjulega á frumsýningardegi er ég fullur tilhlökkunar og dálítið spenntur. Það er þannig með þessi tiltölulega stuttu hlutverk eins og Fáfnir er, að söngvari er ekkert minna taugaveiklaður en annars. Ein sena í óperunni er um leið bara einn séns til að standa sig sem ekki má klúðra. Sé hlutverkið lengra er auðvelt að bæta upp fyrir t.d. lélega byrjun þegar líður á sýninguna. Ef mér tekst hins vegar ekki vel upp í senunni minni í kvöld þá verður erfitt að bæta fyrir það liggjandi dauður á sviðinu. Það er sama hvað ég sýni mikinn stórleik í hlutverki líkamsleifa; mitt tækifæri er búið.

Það er auðvitað engin ástæða til að ætla að illa fari. Ég reyni mitt besta.

Hér fylgir tengill á heimasíðu óperuhússins:

http://www.teatrolafenice.it/

Tvær voru flær sem oft skelltu sér saman í óperuna. Þegar frumsýna átti Tristan og Isolde mættu þær báðar í andyrri óperuhússins rétt fyrir sýningu.
- “Við sjáumst síðan á morgun”, sagði önnur flóin áður en leiðir skyldu og sýning hófst.
Daginn eftir hittust þær á hárgreiðslustofu og báru saman bækur sínar.
- “Hvernig fannst þér?”, spurði önnur.
- “Þetta var frábær sýning”, svaraði hin. “Sópransöngkonan hefur aldrei verið betri og mér fannst uppfærslan líka skemmtileg. Ég var svo heppin að fá stæði í hárkollu á gamalli konu á 4. bekk. Frábær staðsetning!”
- “Iss, það er nú ekki mikið!”, sagði sú fyrsta “Ég var í skeggi hljómsveitarstjórans. Hljómburðurinn þar var vægast sagt frábær og svo sá ég öll smáatriði hjá söngvurunum. Hreint út sagt, stórkostlegt!”
- “Hvernig fannst þér lokasenan?”
- “Ég missti nú eiginlega af henni. Þannig var að í miðjum öðrum þætti þurfti hljómsveitarstjórinn að hnerra og við það kastaðist ég á loft og flaug yfir hljómsveitargryfjuna.Ég lenti síðan í hálsmálinu á sópraninum, rann niður milli brjóstanna á henni og eitthvað niður eftir líkamanum.”
- “Þú varst heppin að sleppa lifandi!”
- “Já, ég rotaðist rétt eftir lendinguna. Það skrítna er að í morgun þegar ég vaknaði, þá var ég aftur stödd í skegginu á hljómsveitastjóranum!”

Enn á ný hefur vinnan dregið mig af stað út í heim. Núna er ég staddur í Feneyjum að syngja risann Fáfni sem í þetta sinn stjórnar gröfu og reynir að gera útaf við Sigurð Fáfnisbana með skóflunni. En Sigurður heitir ekki Fáfnisbani fyrir ekki neitt. Hann rekur spjót í hjarta Fáfnis svo að vinnugallinn atast allur út í blóði í bland við drullu og smurolíu. Ef Fáfnir hefði náð að drepa Sigurð, héti hann sennilega Fáfnir Sigurðarbani og Hringur Wagners væri bara 6 klukkutíma langur en ekki 14. Þetta er samt allt hið besta mál. Meðsöngvararnir eru frábærir og mér sýnist uppfærslan hin ágætasta.

Feneyjar eru eins og allir vita sundurskornar af síkjum. Oft er því fljótasti ferðamáttinn á milli staða í borginni sjóleiðin þar sem ekki eru neinir bílar og hjól eru ekki leyfileg. Það er líka oft stutt að ganga en það er þrennt sem setur þar strik í reikninginn. Í fyrsta lagi eru allar götur fullar af ferðamönnum. Þeir eru flestir hverjir ekkert að flýta sér og standa gjarnan saman í hóp. Þetta hægir á allri gangandi umferð en það er ekki við ferðamennina að sakast. Þeir eru hingað komnir til að skoða en ekki taka þátt í einhverjum ratleik. Í öðru lagi er mjög auðvelt að villast hérna. Ég var hálfan klukkutíma að finna aftur skammtímaleiguíbúðina mína fyrsta daginn minn. Ég mundi bara að það var pizzería í nágrenninu ásamt búð sem selur karnívalgrímur og svo var þetta líka stutt frá almenningssalerni sem greiða þarf fyrir notkun. Þetta hafðist þó fyrir rest; annars sæti ég ekki hér að skrifa þetta annars tilgangslausa blogg. Í þriðja lagi eru “göturnar” eða göngustígarnir mjög þröngir. Sá þrengsti er þannig að ekki gæti ég mætt sjálfum mér á honum; annar okkar hefði þurft að bakka til baka og hleypa hinum fyrst í gegn.

En það eru ekki bara karnívalgrímur sem gleðja mig þessa dagana. Ég varð þess heiðurs aðnjótandi að vera tilnefndur til Grímunnar – íslensku leiklistarverðlaunanna 2007 sem söngvari ársins fyrir hlutverk mitt í Brottnáminu í óperunni s.l. haust. Þetta er mikill heiður fyrir mig og um leið heiður fyrir þessa uppfærslu sem svo sannarlega á allt gott skilið. Verðlaunin verða síðan afhent 15. júni í íslensku óperunni og verður herlegheitunum sjónvarpað beint. Ég verð fjarri góðu gamni; sennilega villtur og fótalúinn í Feneyjum að troðast í gegnum túristahjarðir eða fastur í húsasundi.

Þetta var á námsárunum mínum. Ég hafði verið í nokkurra daga fríi á Íslandi og var nú á leiðinni aftur til Vínarborgar. Þar sem ekki var um neitt beint flug að ræða þurfti ég að skipta um vél í Kaupmannahöfn. Á vélinni frá Keflavík tók ég eftir því að ein skærasta stjarnan meðal íslenskra óperusöngvara var líka um borð; að vísu ekki á almennu farrými eins og ég heldur á Saga class. Gott uppeldi mitt varð til þess að ég ákvað að láta stjörnuna í friði jafnvel þó mig langaði heilmikið til að kynnast henni. Við vorum jú næstum því starfsbræður þó svo að ég væri að stíga mín fyrstu skerf en hann löngu búinn að ganga á öllum stærstu óperusviðum heimsins. Alla leiðina var ég samt að gjóa augunum fram í Saga Class og sjá hvort ég kæmi ekki auga á hann og af og til heyrði ég hressilegan hlátur berast aftur eftir vélinni sem sennilega kom úr þessum “óskabarka” íslensku þjóðarinnar.
Loks lentum við í Kaupmannahöfn og eftir að hafa snarað í mig danskri pylsu á Kastrup hélt ég í áttina að seinni flugvélinni minni þann daginn sem flaug leiðina frá Kaupmannahöfn til Vínarborgar. Ég er rétt kominn inn í vélina þegar ég rek augun í stjörnuna mína, sitjandi í næstfrestu röð, auðvitað á viðskiptafarrými. Ég tók mig saman í andlitinu, rétti fram höndina og kynnti mig.
“Já blessaður” svaraði stjörnusöngvarinn og tók hlýlega í höndina á mér. “Ertu líka á leið til Vínar?” spurði hann mig með norðlenskum hreim.
“Jú, ég er að klára söngnámið í vor” svaraði ég hálf skömmustulegur.
“Heyrðu, það væri gaman að spjalla við þig.” sagði stjörnusöngvarinn. “Viltu ekki koma fram í vél þegar hún er komin á loft og ræða málin?”
“Geri það” svaraði ég glaður með að hafa fengið þessar móttökur.
Þegar vélin var komin á loft og sætisbeltaljós höfðu verið slökkt, stóð ég á fætur, gekk fram í viðskiptafarrými og settist við hliðina á stjörnunni, sem reyndar er töluvert lágvaxnari en ég, líka í sæti.
“Hvernig ertu í honum?” spurði hann mig og ýtti í magann á mér.
“Bara góður” svaraði ég en ákvað að vera ekkert að pota til baka í stjörnuna. Við ræddum síðan hitt og þetta og m.a. komst ég að því að hann væri að fara að syngja í Ríkisóperunni í Vín.
Eftir stutta stund kom yfirflugfreyjan til mín og spurði hvort ég væri í réttu sæti.
Ég svaraði því til að ég væri auðvitað í vitlausu farrými en langaði til að tala við landa minn um stund. Ég myndi síðan setjast aftur í mitt sæti áður en að maturinn væri borinn fram.
Flugfreyjan tjáði mér þá að “því miður” væri það stefna flugfélagsins að láta farþega sitja í réttu farrými alla leiðina.
Í þessum töluðu orðum hallaði stjarnan sér upp að mér og sagði glottandi:
“Hún er nú ekki búin að fá það lengi, þessi!”

Það er kannski fínt að hún er svona hrukkótt. Munnvatnið úr tenornum rennur þá síður niður andlitið hennar og eyðileggur meiköppið!

“Hefuðu sofið hjá balletdansara?” spurði síðhærði aðstoðarmaðurinn í leikmunadeildinni mig um leið og hann rétti mér beyglað sverð sem sennilega var búið að taka þátt í fleiri sýningum en allir söngvarar kvöldsins samanlagt.
“Nei, aldrei!” svaraði ég og var fljótur að fara yfir “listann”. “Þú meinar kvenkyns balletdönsurum, er það ekki?”
“Alveg eins.” svaraði þessi sérkennilegi strákur sem alltaf nær að koma mér úr jafnvægi rétt áður en ég á að fara á sviðið. “Ég lúllaði hjá henni um daginn” hélt hann áfram og benti með gervikyndli á rúmensku balletdansmærina hinum megin við sviðið sem lá á gólfinu eins og það væri búið að brjóta hana saman.
“Með henni?” spurði ég undrandi “Já en hún er ekki nema hálfur annar metri á hæð og örugglega ekki meira en 30 kg.”
“Hún er rosalega liðug! Við prófuðum ótrúlegar stellingar” sagði hann og rétti mér líka kyndilinn til að geta sýnt mér með höndunum hvernig hún hafði flækt fótleggjunum utan um hann eins og þegar könguló pakkar inn dauðvona húsflugu.
“Svo setti hún aðra löppina aftur fyrir háls” hélt hann áfram og settist á gólfið til að reyna að sýna mér fáfróðum óperusöngvaranum hvað hann ætti við.
Ég sparkaði kannski óeðlilega fast í hann þegar mér var litið yfir sviðið og sá rúmensku ballettdansmærina horfa á okkur með drápslegu augnaráði eins og einræðisherra frá Austur-Evrópu væri á ferð.
“Hún er að fylgjst með þér” hvíslaði ég til hans og brosti mínu fegursta yfir sviðið eins og ekkert hefði átt sér stað.
“Inn á svið!” var kallað til mín af sýningarstjóranum. Ég rétti vini mínum kyndilinn og stökk inn á sviðið.
Hugsandi um rúmenska balletdansmær dansandi upp í rúmi reiddi ég sverðið á loft og bjóst til kljúfa tenorinn í herðar niður og ljúka þar með óperunni.
Þá loksins áttaði ég mig á því að ég hafði hent sverðinu í sviðsmanninn og stóð nú með gervikyndil í hægri hendinni.
Tenórinn dó þetta kvöld sem önnur. En núna úr hlátri.

Þar sem ég er þjófóttur á góðar hugmyndir ákvað ég að skrifa eina svona “ellýármanns” sögu úr óperuheiminum og setja hana á bloggið mitt. Með því er ég auðvitað að reyna að fjölga lesendum síðunnar svo þeir verði kannski einhvern tímann hundrað eða fleiri á dag. (Söngvarar þurfa athygli, sama hver hún er).

Hér er meistaraverkið:

“Það gerist á hverri einustu sýningu” sagði tenórsöngvarinn, vinur minn sem leitar gjarnan til mín þegar eitthvað bjátar á.
“Ertu ekki að grínast?” svaraði ég og átti erfitt með að fara ekki að brosa. “Og hvernig tekst þér að komast í gegnum sýninguna?”
“Þetta hefur engin áhrif á röddina en ég á bara erfitt með ganga eðlilega niður sviðið þegar dúettinn er búinn!” svaraði vinur minn og leit í kringum sig alveg eins og hann væri að ganga úr skugga um að enginn væri að fylgjast með okkur.
“Hefur hún orðið vör við þetta?” spurði ég og meinti brjóstgóðu kanadísku sópransöngkonuna sem syngur umræddan dúett með vini mínum á hverri sýningu.
“Auðvitað! Ég stend þétt upp við bakhlutann á henni!” svaraði tenorinn sem var orðinn jafnrauður í framan og hann verður þegar hann syngur háa séið.
Ég gat ekki still mig um að hlæja. Þetta hafði aldrei komið fyrir mig og er ég þó búinn að standa á sviði mun lengur en vinur minn. En að manni standi á sviði. Það hafði ég aldrei heyrt um.
“En það er eitt sem ég skil ekki!” spurði ég. “Þú ert löngu kominn út úr skápnum og færð svo bara bóner þegar þú nuddast aftan í konu sem gæti verið mamma þín?”
“Ég fæ ekki standpínu út af henni!”, svaraði vinur minn glottandi. “Það er tónlistin í dúettinum sem setur allt í gang!”

Hún byggir á

• 29 einingum í stjórnmálafræði sem ég tók fyrir 26 árum síðan
• heppni en ég vann hæsta vinninginn í happdrætti SÍBS, sem drengur. Reyndar fylgdi óheppni í kjölfarið því verðbólgan borðaði vinninginn minn næstu ár á eftir.
• tilfinningingu minni
• þörf minni fyrir að hafa eitthvað til málanna að leggja

Úrslit alþingiskosninganna 2007 (spá)

• Framsóknaflokkurinn – 13%
• Sjálfstæðisflokkurinn – 37%
• Frjálslyndir – 7%
• Íslandshreyfingin – 3%
• Samfylkingin – 25%
• Vinstri grænir – 15%

Ég vona að ég fái nokkur atvinnutilboð þegar talið hefur verið upp úr kjörkössunum.

Í gær mætti ég í sundið aftur, að vísu í Hafnarfirði, en sundferðir mínar eru orðnar að árvissum viðburði í seinni tíð. Minnugur sundferðanna forðum settist ég beint í heita pottinn, þó með þann vilja í farteskinu að synda eina eða tvær ferðir seinna. Nokkru síðar kemur maður í pottinn, á mínum aldri, og sest mér við hlið. Honum er starsýnt á mig og spyr loks hvort við þekkjumst ekki?

Ég, vitandi hvaðan hann þekkir mig: “Það getur meira en verið, ég er ekki svo mannglöggur!“
Hann: “Mér finnst ég kannast við þig. Kannast þú ekki líka við mig?“
Ég, hugsandi að auðvitað hafi hann bara séð mig í sjónvarpinu eða blöðunum, frægan bassasöngvarann: “Mér finnst ég hafa séð þig áður, er samt ekki alveg viss.“
Hann: “Ertu rafeindavirki eða eitthvað í rafmagninu?“
Ég, veltandi því fyrir mér hvort ég eigi að koma með brandarann um að ég selji heitt loft. Nei, ekki núna. “Nei ég er ekkert í rafmagninu.“
Hann: “Hvað ertu gamall, ég er fertugur?“
Ég, minnugur þess að ég er nýorðinn það líka, svara með brosgrettu fremur en brosi: “Jú, ég er víst líka fertugur.“
Hann: “Hvar varstu í skóla?“
Ég hugsa langt, langt, langt til baka: “Fjölbraut Keflavík.“
Hann: “Heyrðu, ég á skyldmenni í Keflavík!“
Ég, ekki vitandi hvort þetta séu góðar eða slæmar fréttir: “Já, nei ég er ekki ættaður þaðan“
Hann: “Ókei.Hvað gerirðu?“
Ég hugsa hvor ég eigi núna að segja heitaloftsbrandarann. Nei aftur. “Ég er tónlistarmaður!“
Hann: “Heyrðu! Ertu í hljómsveit? Ég hef verið að setja upp græur fyrir böll og svoleiðis.“
Ég veltandi því fyrir mér hvort ég eigi að segja að ég sé óperusöngvari. “Ég er í klassík. Ég heiti Bjarni Thor“, og ég rétti honum höndina. Núna hlýtur hann að fatta þetta!
Hann, án þess að hafa kveikt á fattaranum: “Blessaður“, og svo kynnir hann sig. Ég er núna búinn að gleyma nafninu á honum (dæmigert).

Í stað þess að kynna mig betur og segja honum hvað ég sé frægur; að ég hafi komið fram í útvarpi og sjónvarpi; sungið í Óperunni og Þjóðleikhúsinu og veitt sennilega 10 viðtöl í Mogganum, þá ákvað ég að skella mér í laugina og synda nokkrar ferðir.

Boðskapur sögunnar: Hann er enginn… eða hvað?

Það verður líka erfitt að muna eftir afmælisveislunni í þetta sinnið því hún verður ekki haldin. Hins vegar langar mig að skála við kunningja, vini og vandamenn á “Næsta bar”, gegnt óperunni, á föstudagskvöldið (4.5.) kl. 22. Öllum sem mig þekkja er velkomið að mæta en gestum verður boðið upp á nákvæmlega ekki neitt. Ég tek heldur ekki á móti neinum afmælisgjöfum enda bý ég um þessar mundir hálfpartinn í ferðatösku.

Engu að síður myndi það gleðja mitt gamla hjarta að sjá sem flesta og skiptast á faðmlögum, brosum og kossum.

Kannski að bloggið mitt fari batnandi með meiri reynslu og þroska…. og fleiri árum.

1. Eftir 9 vikur á Spáni áttaði ég mig á því að ég er enginn risi. Skandinavar eru einfaldlega stærri en Suður-Evrópubúar. (Þetta eru reyndar ekki ný vísindi). Flugfélagið Spanair gerir hins vegar ekki ráð fyrir því að farþegar þess séu stærri en Maradonna (á lengdina, þ.e.a.s. hærri) Önnur eins fótaþrengsli hef ég aldrei upplifað. Ég reyndi að setjast í sæti 26E en kom neðri hlutanum einfaldlega ekki niður í sætið þar sem hnén sátu föst í næstu sætaröð. Því fór að ég sat í sætum 27A og 27B, þ.e.a.s. efri-hluti líkama míns var í 27A og sá neðri í 27B.
2. Norðmenn eru frændur okkar, en það eru Danir ekki. Þetta var ég búinn að lesa í einhverri erfðarannsókn. Við höfum allt önnur gen en þeir og er ég þá að tala um þá Dani sem af dönsku bergi eru brotnir (þetta er auðvitað ekki besta líkingamálið út frá jarðfræðilegu sjónarmiði).
3. “Innrás” íslenskra fyrirtækja var mér ekki mjög sýnileg. Að vísu rak ég augun í auglýsingu frá Glitni og sá skrifstofu Icelandair á “Strikinu” en meira var það nú ekki.
4. Nokkrar götur heita í höfuðið á íslenskum stöðum og persónum. “Egilsgade, Bergthorasgade, Njalsgade, Strulasgade, Vestamannagade og Reykjaviksgade”, svo nokkrar séu nefndar. Á kortinu sem ég sá þetta virðist hverfið heita “Islandsbrygge”. Þarf ég að skammst mín fyrir að hafa ekki vitað þetta?
5. Eitthvað var ég búinn að heyra af “ókeypisblaðastríði” í Danmörku og þar er víst íslenskt fyrirtæki með í baráttunni. Ekki veit ég hvaða blað var það íslenska en ég fletti nokkrum í lestinni á leið upp á flugvöll. Ég er hins vegar mjög hrifinn af stærðinni eða brotinu. Þessi blöð er hægt að lesa í rútum, lestum eða flugvélum án þess þess þó að sessunauturinn fái á tilfinninguna að maður sé að reyna að fela hann.
6. Á göngu minni framhjá Tivoli komst ég að því að það til fólk sem borgar fyrir það að fá að öskra. Þetta kemur mér spánskt fyrir sjónir en ég fæ einmitt borgað fyrir að öskra. Eitt skemmtitækið í útjarði skemmtigarðsins reyndi með miðflóttaaflinu að fleygja líffærum gesta sinna á hafsauga á meðan líkamar þeirra voru fast bundnir í sætum tækisins. Þessi “geimskotsupplifun” er sennilega svo stórkostleg að maður finnur sig knúinn til þess að öskra, án þess þó að fá borgað fyrir það.

Nú læt ég staðar numið. Hins vegar er óhjákvæmilegt að ég bendi á að viðbrögðin við síðustu færslu minni hafa verið heldur lítil. Ég skil samt skilaboðinn. Ég á greinilega að búa í útlöndum áfram.

Í framhaldi af því er ég að leita að leiguíbúð á höfuðborgarsvæðinu og ákvað því að misnota bloggið til að auglýsa það.

Reyndar bý ég starfs míns vegna hálft árið á einhverjum hótelum eða í skammtímaleigu en einhvers staðar verður maður að eiga sitt heimili. Þ.a.a. er ég ekki einn á ferð…..

Kannski “á einhver/veit einhver um” íbúð í Rvík og nágrenni, a.m.k. 3ja herbergja til leigu frá og með sumrinu/haustinu 2007? Leiguverð á Íslandi hefur hækkað mikið á síðustu árum samfara hækkandi húsnæðisverði og ekki hlaupið að komast í gott húsnæði á sanngjörnu verði.

Ef þið getið hjálpað þá er netfangið mitt

bjarnibass@t-online.de

Fyrir þá sem nenntu að lesa þetta er hér stutt spaug í lokin:
Hvað er grænt, en verður rautt þegar ýtt er á takkann?

Svar:(Lesist afturábak) rexim í ruksorf

Þarna fannst mér fordómar vera á ferðinni og þar sem þeir ráða ríkjum á viðfangsefnið (í þetta sinn óperan) sér ekki viðreisnar von.

Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem mér finnst þessari listgrein misboðið í sjónvarpinu. Mér er minnisstætt þegar rússnesk sópransöngkona flutti lag úr ljóðaflokki sem heitir “Barnaherbergið” í Kastljósinu. “Að sjálfsögðu” var ljóðið ekki textað; hefur sennilega verið of dýrt og kynnirinn kynnti verkið sem “rússneskt lag” sem nú yrði flutt! Söngkonan hefði alveg eins getað farið með rússneska súpuuppskrift eða sungið upp úr reglugerðum sovéska kommúnistaflokksins. Það hefði engu breytt því tónlist sem þessa skilur enginn og enn færri hafa af henni ánægju.

Óperan er því sennilega í útrýmingarhættu þó binda megi vonir við að dömubindaframleiðendur haldi áfram að nota stef úr Carmen (ópera eftir Bizet) í sjónvarpsauglýsingum sínum.

Breytir þar engu þó fólk sé ennþá að hafa orð á því við mig hvað “Brottnámið úr kvennabúrinu” í Íslensku óperunni s.l. haust hafi verið skemmtileg og eftirminnileg sýning.

Skyldu Logi Bergmann, Karl og Kristín einhvern tímann hafa komið í óperuna?